Yaklaşık üç hafta boyunca buralarda olamayacağım, Eylül’de görüşmek üzere!

Günümüzde neredeyse her program penceresinde ya da konsolda söylediklerinden fazlasını günlüklerine yazıyor. Bu günlükler programların yanında olabileceği gibi işletim sistemlerinin belirlediği yerlerde (Windows’da merkezi bir servis, Linux’da /var/log dizini) bulunabiliyor. Yıllardır kullanılan bu yöntem için bir çok kütüphane de var.

Peki bu kadar oturmuş bir yöntem için yeni bir kütüphaneye neden ihtiyaç var? Nedeni basit esasında. Java’nın içinde gelen logger, devasa bir yapı. Linux’un syslogger sistemi de büyüklükte Java’dan geri kalmıyor. Ya istediğiniz basit bir şey ise? Sadece ekrana ve dosyaya pratik şekilde günlük tutmak, mesajlar yazdırmak istiyorsanız? İlk seçeneğiniz bu kütüphaneleri kullanmak, ikincisi ile kendi kütüphanenizi geliştirmek.

Yüksek lisans tezim yapay zeka içeren agent’ların çalıştığı dağıtık bir sistem. Agent’ların hepsi çok ufak programlar ve son derece hızlı çalışmak zorundalar. Aynı zamanda ne yaptıklarını kaydedebilmeliler ki gerektiğinde ne yaptıkları incelenebilmeli. İşte bu nedenden dolayı dökümanlarına 2001′den beri dokunulmayan Java logging API yerinde kendi ufak günlük kütüphanemi yazmaya karar verdim. Common Logger aşağıdaki özelliklere sahip:

• Dosyaya ve ekrana kaydetme desteği var.
• Cast edildiği andan itibaren kullanıma hazır.
• Debug, Info, Warning, Error ve Fatal adı altında 5 hata seviyesi destekliyor.
• Debug, Info ve Warningi stdout’a, Error ve Fatalı stderr’e yönlendiriyor.
• Genel kaydetme ayarı desteği (ekrana, dosyaya, her ikisine birden) var.
• Genel kaydetme ayarlarını es geçerek istenilen bir kaydı istenilen yere yönlendirebiliyor (örn: Bütün kayıtlar dosyaya giderken, ayarları değiştirmeden, sadece bir kaydı ekrana yönlendirebiliyor).
• Kendi içinde exception handling yapıyor.
• Dosyaya kaydetmeyi etkinleştirmek sadece tek bir satır!
• Günlüğü kaydeden program ya da modülün kendine ait olduğunu başına adını yazarak belli edebiliyor.
• İsteğe bağlı tarih/saat desteği var.
• Dosyaların içini silmiyor, böylece programcı istemedikçe günlük dosyalarının içeriği kaybolmuyor.
• Günlük kaydı için sadece iki fonksiyon içeriyor.
• Java ile yazıldı.
• GPLv3 lisanslı.

Aynı zamanda yazdığım logger, Benim commons dediğim, kendi programlarımda kullanabileceğim ufak ve pratik araçların ilk üyesi. Commons’un bir yol haritası yok ama; programlarımı geliştirirken ihtiyaç duyabileceğim basit araçların hepsini commons adı altında toplamayı da düşünüyorum.

Common Logger’ı deneyebilmeniz için bir program içerisinde kullanmanıza ya da derlemenize gerek yok. Common Logger, kendi demo programı ile beraber geliyor, üstelik derlenmiş hali ile beraber.

Common logger’ı buradan indirebilirsiniz.
Diğer programlara bakmak için codefoundry‘i ziyaret edebilirsiniz.

Güncelleme: Common Logger’da tarih saat konusundaki ufak bir hata yüzünden kayıt tarihlerinin güncellenmiyordu. Düzeltilmiş versiyonu (v1.0.1) codefoudry‘den alabilirsiniz. Linklerin değişmemesi için dosya adını değiştirmedim ama; program yenilendi.

Uzun zamandan beri işlerimi zamanında bitirememekten ve gün içinde istediğim kadar iş yapamamaktan, üretememekten şikayetçiyim. Her gün deliler gibi çalışıp, neleri bitirip nelerde ne kadar ilerlediğimi göremediğim için, ne kadar çalışırsam çalışayım hiç ilerleyemediğimi düşünüyordum.

Zaman planlamasının amacı, kendinize zaman ayırabilmeyi sağlamaktır. Sadece aptallar birim zamanda iki katı iş yapabilmek için zaman planlaması yaparlar.

Bu soruna bir çözüm bulmak için bir süre önce her gece ertesi gün için yapılacaklar listesi hazırlamaya başladım. Gün içinde neleri bitirip neleri bitirmediğimi görmeme rağmen günümü nasıl geçirdiğime dair bir bilgi alamıyordum. Büyük zaman düzenleme sistemlerini, insanları yaşamak yerine robot haline getirdiğini düşündüğüm için, uygulamak da istemiyordum.

Yakın zamanda takip ettiğim web sitelerinin birinde (stepcase lifehack ya da lifehacker) day grid balancer isimli bir form buldum. Day grid balancer, akşamları doldurulan ve bir günün nasıl geçtiğini toplamda haftada nelerin yapılıp nelerin yapılamadığnı oldukça başarılı ve güzel gösteren bir form. Formu gerektiği gibi doldurabilmek için her gün neler yapıldığını bir şekilde not etmeniz ya da o anda doldurmanız gerekiyor. Ben ilk yöntemi seçtim ve gün içinde yaptıklarımı basit bir formatta, bir text dosyasına kaydediyorum. Akşamları da on dakikamı ayırıp gün içinde belli kategorilere ne kadar zaman ayırdığımı hesaplayıp formu ona göre dolduruyorum. Form ayrıca haftanın en önemli üç işini izlemenize ve hafta ya da gün içinde ortaya çıkan şeyleri not almanızı sağlayan bir bölüm de veriyor.

Formu kullanmaya başladığımdan beri hayatımda gözle görülür, en azından benim açımdan, bir değişiklik var. Gün içinde daha fazla iş bitirebiliyorum. Neleri yapıp neleri yapmadığımı, nerede zaman kaybettiğimi, hangi işe ne kadar zaman harcadığımı görebiliyorum. Sonuçta bir haftamı nasıl geçirdiğimi bir sayfa üzerinde oldukça detaylı bir şekilde görebiliyorum.

Formun bir güzel yanı da tasarımcı David Seah‘ın düzenlenebilir PDF versiyonunu da form ile beraber vermesi. Böyle forma istediğiniz her şeyi yapma şansına sahipsiniz. Formun tek bağlayıcı yanı üzerinde gelen Creative Commons lisansı. Formu hiç bir şekilde David Seah’ın adını silmeden, ticari bir amaç için ya da lisansını değiştirerek dağıtmanız mümkün değil.

Ben formu kendi kategorilerime göre düzenleyip, haftanın en önemli üç işindeki birim zamanı değiştirerek kendime uygun hale getirdim. Hafta içindeki diğer işler kısmını da bu hafta içerisinde bitirmek istediğim işler listesi olarak kullanıyorum. Eğer siz de üretkenlik sıkıntıları çekiyor ya da zamanınızı daha iyi bir şekilde kullanmak istiyorsanız deneyebilirsiniz.

Form ile daha detaylı bilgiyi David Seah’ın orijinal yazısından alabilirsiniz.

Formlardan istediğinizi, aşağıdaki linklerden indirebilirsiniz:
David Seah’ın orijinal day grid balancerı
Kişiselleştirilmiş day grid balancer
David Seah’ın orijinal day grid balancerının düzenlenebilir versiyonu
Kişiselleştirilmiş day grid balancerın düzenlenebilir versiyonu

Yukarıdaki formlar Creative Commons BY-NC-SA 3.0 Lisansı ile lisanslanmıştır.

Not: Formların şu anda sadece İngilizce sürümleri mevcut. Türkçe sürümüne ilgi olursa onları da yapabilirim. Yorumlar kısmına not bırakabilir ya da e-posta gönderebilirsiniz.

Kağıt, çok farklı bir şey. Okumayı ve yazmayı hep onunla öğrendik. Kitaplarımız, gazetelerimiz, defterlerimiz, belgelerimiz hepsi kağıttan. Kağıt, bir çok insanın vazgeçemediği bir şey. Kağıt bu dünyadaki bir çok devrime, en önemlisi de bilgisayar devrimine dayandı ve dayanmaya devam ediyor. Xerox’un tahmininin aksine ofisler de dahil olmak üzere kağıt tüketimi devamlı artıyor.

Bir çok insan belgeleri ve yazıları kağıt üzerinden okumak istiyor ve bu belge ve yazıların tamamı ne yazık ki PDF ya da ODT dosyalarının içerisinde, rahatlıkla okunabilir durumda değil. Aksine, bir çoğu web sitelerinde ve eğer popüler bir web sitesinde ise yazınızın etrafında bir çok reklam ve gereksiz şey var. Bazı siteler reklamların yazının arasına yerleştirildiği yazılabilir sayfa linklerine sahip olsa da bunların da çok başarılı olmadığı ortada çünkü; genelde hem reklamlar çok büyük hem de yazı çok küçük.

Bu sorundan sıkılanlar ya da çok fazla çıktı aldıkları için fazla kağıt kullanıp çoğunu ziyan edenler için yeni bir çözüm var: printfriendly. Printfriendly, verdiğiniz web sayfasındaki gereksiz yazıları ortadan kaldırıp ana içeriği sayfaya düz metin halinde yerleştiriyor. Yazının istediğiniz paragraflarını silebiliyorsunuz ya da eğer ana bloktaka resimler varsa ve bunlar da konu ile ilgisiz ise bunları da kaldırabiliyorsunuz. En güzeli ise yazınızı gerçek kağıda yazdırmak zorunda değilsiniz. Eğer isterseniz yazınızın PDFini almanız da mümkün.

Printfriendly‘nin sitesi de oldukça sade ve pratik. Site ile uğraşmak istemeyenler için ise bir bookmarklet sunuyor (yalnız benim denediğim bir sitede bookmarklet eksik sonuç verirken site daha tam sonuç verdi, bookmarklet’e güvenmemekte yarar var sanırım). Sonuç olarak çok fazla kağıt tüketen ya da yazılarını daha sade okumak ya da aynı sadelikte saklamak isteyenler için printfriendly kusursuz ve ücretsiz bir çözüm.

Bilgi Üniversitesi’nin bilgisayar dergisi kafein, yakın zamanda benimle bilgisayarlar ve bilgisayarcılık üzerine bir röportaj yaptı.

Any fool can write code that a computer can understand.
Good programmers write code that humans can understand.
-Martin Fowler.

–

Her aptal bir bilgisayarın anlayabileceği kod yazabilir.
İyi programcılar insanların anlayabileceği kod yazar.
-Martin Fowler.

2.5″ harici USB diskiniz ilk bilgisayarınızın (486DX/33) sabit disk kapasitesinden (119MB) fazla veriyi 5 saniye içinde okuyabildiğinde ve bunu sizin duyamayacağınız bir gürültü seviyesinde yaptığında…

Bir süredir, iş yerinde otomatik Linux kurulumu üzerinde uğraşıyorum. Sunucularımızın çoğu aşağı yukarı aynı paketler ve dağıtımlar ile çalıştığı için, otomatik kurulum sistemleri oldukça işimize geliyor. Otomatik kurulumun bizim için iki büyük avantajı var:

• Yeni gelen sunucuları çok kısa sürelerde sisteme entegre edebiliyoruz.
• Bir sunucumuz bir nedenden dolayı işletim sistemini kaybederse, yine aynı kısa sürede sisteme yeniden dahil edebiliyoruz.

Büyük dağıtımların tamamı kendi otomatik kurulum sistemlerine sahip. RedHat ailesi kickstart’a sahipken Debian ve türevleri preseeding denilen bir sistem ile otomatik kurulumlarını yapıyorlar. Her iki sistemin de işleyiş biçimi birbiri ile tıpatıp aynı ve kabaca aşağıdaki gibi çalışıyorlar:

1. Bilgisayarınızı ethernet kartınızdaki ROM’dan boot ediyorsunuz. Kart bir DHCP sunucusu arıyor.
2. Daha önceden kurmuş olduğunuz DHCP sunucusu bilgisayarınıza IP, TFTP sunucusu adresi ve bir dosya adı veriyor. Bilgisayarınız bu TFTP sunucusundan o isimli dosyayı çekiyor ve bilgisayarınızı o dosya adı ile boot ediyor.
3. Boot eden program (syslinux), TFTP sunucunuzda kendi IP adresinin hexadecimal karışılığı şeklinde isimlendirilmiş bir text dosyası arıyor ve bu dosyayı çekiyor.
4. syslinux, bu dosyada belirtilen kernel ve bellek imajını çekerek ve istediğiniz parametreleri kernele yollayarak sistemi kurmak istediğiniz Linux’a devrediyor.
5. Bundan sonra kurulum dağıtıma özel şekilde devam ediyor.

Sistemin kurulumu ve işleyişi oldukça basit olmasına rağmen, IP leri hexadecimal değerlere çevirmek ve bunu bir çok IP ye uygulamak nispeten zaman kaybettirici. Dosyaları sembolik linklerken yapılabilen hatalar ve olası sonuçları da cabası.

Hex IP Toolkit, zaman alan ve kimi zaman tehlikeli olabilen bu işlemi pratikleştirmek ve gerektiğinde daha da otomatikleştirebilmek için yazdığım bir Python programı. Program hiç bir parametre verilmediği zaman girilen IP adresinin hexadecimal karşılığını veriyor. Eğer IP yi hexadecimal olarak verirseniz size normal bir IP döndürüyor. İsterseniz -l parametresi ile sonucun ekrana yazılması yerine bir dosyaya linklenmesini sağlayabiliyorsunuz. Böylece syslinux için gereken dosyaları sistem betikleri içerisinde otomatik olarak yaratabiliyorsunuz. Ekrana sadece sonuçları yazdığı için betiklere entegre edilebilmesi de oldukça kolay.

Hexadecimal IP Tools

GPLv3 lisanslı olan programı buradan indirebilirsiniz.

Bu blogda linklemiş olduğum ve daha sonra linkleyeceğim her türlü ufak tefek programa direkt ulaşılabilmesi için codefoundry adında ufak bir web sayfası hazırladım.

Arkasında 65TB depolama alanı bulunan sunucunuzun kök dizininde (/) find komutunu çalıştırmayın. Ondan sonra alete bir şey oldu galiba diye yanına gittiğinizde findı bütün hafızayı doldurmuş ve sistemi aşağı indirmiş halde bulmanız oldukça muhtemel.

Silent|Storm tehlikeli işler departmanından bildirdi.

Geçen hafta iş yerinde elektrik altyapımızı güncellemek için genel bir elektrik kesintisine gitmek zorunda kaldık. Sonuç olarak da masaüstü bilgisayarlarımız dahil bütün bilgisayarları yaklaşık 36 saat süre ile kapattık. Sadece çok kritik sistemlerimizi ayrı, harici bir jeneratör ile besledik. Ben ise cuma günleri işe gelemediğim ve okula gittiğim için bilgisayarımı açamadım, bilgisayarım haftasonu da dahil olmak üzere 4 gün kadar kapalı kaldı.

Bu sabah bilgisayarımı açtım, e-postalarımı indirdim, çalışmaya başladım. Bir yandan da sistemimi güncellemeye başladım. Debian testing kullandığım için haftada mutlaka 20 ile 30 paket güncelleniyor. Güncellemeler yüklenirken gözüme bir hata mesajı çarptı “post-removal script of the old package returned status 1, trying the post-removal script from new package”. Linux’da genelde böyle şeyler olmaz, acaba gerçekten bir paketleme hatası mı diye incelerken başka bir satır daha gözüme çarptı “OS_ERR: Read only file system.” Pazartesi sabahının en güzel haberiydi bu. Sistemi, hem de kerneli güncellerken diskim bir okuma yazma hatası vermiş, Debian da diski sadece okunabilir olarak remount etmişti.

Aklımdan o anda geçen ilk şey diski nasıl kopyalayabileceğim ve /home dizinimin ayrı bir partitionda olmasından dolayı büyük ihtimalle etkilenmeyeceği idi. Gidip bir yerlerlden bir disk bulduktan sonra Slax USB Linux indirdim. USB diskime kurduktan sonra sistemi yeni diski de bağladıktan sonra açtım. Slax, bütün disklerimi zorlanmadan mount etmeyi başardı.

Diski dd komutu ile klonlama denemem disk üzerindeki bad sectorler yüzünden tahmin ettiğim şekilde yarıda kaldı. Ben de disk yerine dosyalar üzerinde çalışan rsync’i denemeye karar verdim. Eski partition yapımı yeni diskte de elle yarattıktan sonra, rsync ile bölümleri kopyalamaya başladım. İlk seferde iki dosya kopyalanamadı gibi görünse de, rsync’i yeniden çalıştırmak, o dosyaları da kopyaladı. Şu anda da home bölümü kopyalanıyor.

Bugün başıma gelen şey esasında disklerin en çok tercih ettikleri bozulma (ya da çalışıyor gibi yapma) yollarından biri. Bilgisayarınızı kapatmadığınız için ve o bölgeyi çok fazla okuyup yazmadığınız için, diskiniz sizin farketmediğiniz bir zamanda ömrünü dolduruyor. Bunu siz de işletim sisteminiz de farkedemiyor. Bilgisayarınızı yeniden açtığınız zaman da sorun ortaya çıkmıyor çünkü; işletim sisteminiz bozulan kısma normal çalışması sırasında da ihityaç duymuyor fakat; ne zaman ki günlük güncellemeleriniz (ya da başka bir şey herhangi bir nedenle) o kısma bir şeyler yazmak istiyor, işte o zaman siz de işletim sisteminiz de durumun farkına varıyorsunuz ve eğlence başlıyor. Bunların önüne geçmek için önemli bilgilerin yedeklenmesi gerektiğini her zaman, herkes söylüyor fakat, dosyalar büyüdükçe bu yedekleri almak ve geri yüklemek oldukça zorlaşıyor. Bu yüzden gerçekten önemli bilgiler içeren sistemlerde, (ev ya da iş bilgisayarı olsun farketmez) bence RAID kullanmakta oldukça fayda var. RAID ne kadar pahalı ve zor bir teknoloji olarak görünse de bir çok üreticinin bir çok anakartında artık yazılımsal RAID standart olarak geliyor. Bir tane fazladan disk ile ana diskinizin 2. bir kopyasını o anda performans kaybetmeden yaratabilmek ve bir disk bozulması sonucunda veri kaybetmeden hayatınıza devam edebilmek hem sizin psikolojiniz için hem de değerli bilgileriniz için oldukça güzel bir şey. Böylece verilerinizi geri yükleme derdinden de kurtulmuş oluyorsunuz. Disklerinizden biri bozulduğu zaman sadece diskinizi değiştiriyor ve gerisini RAID e bırakıyorsunuz. Ayrıca artık günümüzdeki her işlemci yazılımsal bir RAID-1 kurlulumunu zorlanmadan ve sizin performansınızı düşürmeden destekleyebilecek düzeyde.

Güncelleme: Ev dizinlerimin olduğu bölümü de kopyaladıktan sonra ve sistemi sorunsuz şekilde açtıktan sonra debian, şaka yaparmışcasına yarım kalan yamaları da kurdu. Kernel güncellediğim için sistemi yeniden başlattım ve şu anda bilgisayarım 1-2 ufak problem (duvar kağıdı değiştirememek gibi) dışında tamamen sorunsuz şekilde çalışıyor. Yazılımsal RAID-1 i de inceledim fakat; kurulu bir işletim sistemini rahatça RAID-1 e geçirmek için yeterince doyurucu bir döküman bulamadığımdan dolayı şimdilik bu projeyi de askıya almış gibi görünüyorum…

Ayrıca bozulan diskte verimi kurtarmış olmanın rahatlığı ile yaptığım inceleme sonucunda diskin ilk 3te1 lik kısmının ciddi şekilde zarar gördüğü ortaya çıktı. Debian’ın herhangi bir şey söylemeden (ya da farketmeden) nasıl bu kadar uzun süre çalıştığı ve kullandığım Seagate (7200.7 / 80GB) diskin herhangi bir S.M.A.R.T. hatası vermeden bu hale nasıl geldiği ise tam bir muamma konusu…

Siz siz olun, verilerinizi ya yedekleyin (backup ile) ya da yedekleyin (RAID ile).

Güncelleme 2: Duvar kağıdı değiştirememe problemim de masaüstü konfigürasyon dosyasını silip yenisini yarattırmak ile düzeldi. Sanırım sorun diskin bozulması ile değil, çift monitör denemelerim sırasında konfigürasyon dosyasını bozmam ile ortaya çıkmış…

Son bir kaç yıldır bilgisayarların veri depolama kapasiteleri inanılmaz bir hızla artıyor. Hayal bile edemeyeceğimiz miktarda alanı, akıl almaz fiyatlara alıp, inanılmaz kolaylıkla bilgisayarımıza ekleyebilir hale geldik. Hepimiz yanımızda ciddi miktarda veri alabilen flash diskler taşıyoruz.

Bu kadar alana sahip olduğumuz zaman bir sürü şeyi depolayabilmemize rağmen bu sefer de neyi nereye koyduğumuzu bulamıyor ya da ararkan ciddi şekilde zaman kaybediyoruz.

Bu sorunu çözmek için en başta apple harekete geçti ve spotlight’ı bütün işletim sistemine entegre etti. Arkasından Google’ın ilk programı olan Google desktop search çıktı. Linux için Strigi ve Beagle çıktı. Bu programlar esasında sizin bilgisayara erişmenizi kolaylaştırsalar da problemi daha da derinleştirdiler.Veri elinizin altında. Programda her şey yolunda ise bulması, düzeltmesi, güncellemesi ve göndermesi de kolay. Ya programa başvurmadan bir şeyler aramaya çıktıysanız? O zaman ne olacak?

Sorun bu kadarla da sınırlı değil. Depolama alanınız çok büyükse, çok fazla dosyanız varsa? Bu kadar dosya ile indeks bilgisini de saklayabilecek ve de hızlı şekilde işleyebilecek bir bilgisayarınız var mı? Olsa bile, işlem gücünüzü ve depolama alanınızı bu iş için harcamak ister misiniz? Örnek vermek gerekirse, Strigi indeksleme işlemi sırasında işlem gücünüzün tamamını ve indeksleme işlemi sonunda indeks dosyası için 1GB alan talep ediyor. Bu 1GB yi de ortalama bir home dizini için istiyor.

Peki bu programları kullanmadan veri düzenlemek artık imkansız mı? Elbette değil. Bazı basit yöntemlerle ve bakış açısını ve alışkanlıkları değiştirerek gayet hızlı araştırılabilir ve her şeyin el altında olduğu bir dosya düzeni yaratmak mümkün. Benim yöntemim kısaca şöyle:

1. Dizinleri en aza indirin, yaygın çalışın: Fazla sayıda dizin temizlik getirse de aradığınızı bulma sürenizi oldukça uzatıyor. Sadece belli bir sayıdan fazla ve kendine has bir kategoriye ait olan dosyaları bir dizin içerisine koyun. Örneğin Dökümanlar dizini içerisinde “kısa hikayeler, listeler, PDF ler, tuzluklar, biberlikler…” diye binlerce dizin bulundurmayın. En çok kullandığınız ya da yeterince genel olan her şey orada dursun. Dosyalarınızı önünüze yayın ki, görebilin. Kaotik görünecektir, ama olsun. Sadece ilk bakışta adından ne olduğu belli olmayan şeylerin isimlerini düzeltmeniz yeterli. Peki neler bir dizin içerisinde durmayı hak ediyor? Mesela üniversite ya da iş ile ilgili şeyler. Bunlar başlı başına bir kategori ve ayrı durmaları sizin için dezavantajdan çok avantaj. Aynı şekilde günlük girdilerinizi ya da şarkı sözlerinizi ayrı bir dizinde olduğunda daha işe yarar gibi görünüyorlar.
2. Dosyaları türüne göre dizinlere ayırmayın: Yukarıdaki maddede açık olsa da tekrar söylemekte fayda var. Dökümanlarınızı dosya türüne göre değil, konularına göre dizinlere ayırın. Eğer 300 tane resim dosyanız varsa hepsi fotoğraf ise, bunların yeri zaten “fotoğraflarım” dizinidir. “JPG” dizini değil.
3. Kaos sizin arkadaşınızdır, dosya isimleri ile oynamayın: Dizinlerinizin içi indirdiğiniz, ürettiğiniz ve başkalarından aldığınız dosyalar nedeni ile karışabilir ve isimlerinin hepsinin farklı biçimlerde yazılmış olması sizi rahatsız edebilir. Fakat görsel hafızanız dosya isimleri ile beraber ikonları ve alttaki yazıları bir bütün olarak saklayacağından, bir süre sonra dosya isminin tamamını okumadan da dosyalarınızı bulabildiğinizi farkedeceksiniz ancak; eğer dosyanın adı gerçekten içeriği ile bir bilgi vermiyorsa, daha açıklayıcı bir şey ile değiştirmeniz ileride işinize çok yarayabilir.
4. Büyük düşünün, düzenlemeye tepeden başlayın: Eğer birden fazla diskiniz varsa, disklerinizi mümkün olduğunca tek bir şey için kullanın (programlar, fotoğraflar, müzik, vs.). Eğer tek bir disk kullanıyorsanız, Farklı konulardaki dosyaları birbiri içine koymayın (fotoğraflarınız dökuman klasörünün altında değil, yanında olsun ki görebilin. bkz: madde 1).
5. Bu kurallardan başka kural yok: en azından benim için öyle.

Ben kendi dosyalarımı bu şekilde düzenliyorum ve benim hayatımı bu yöntem oldukça kolaylaştırıyor. Sizin de kendinize ait yöntemleriniz varsa ya da benim burada anlattığımı denerseniz, sonuçlarını buraya yazmaktan çekinmeyin.

Sevgili dost, kadim güvenlikçi Ülkem yeni bir blog açmış. Bu sefer gerçekten bir şeyler yazmak için vakit ayırmak istiyormuş. Blog’a blogroll altından ya da buradan erişebilirsiniz.

Güzel şeyler okuyacağımızdan oldukça eminim.

Not: Bu arada ben geldim!

Daha önceki yazımda bahsettiğim unicode karakter problemi ile uğraşırken Linux’un bu karakterler ile nasıl baş ettiğini ilginç bir şekilde buldum. Sorun, dosyayı okumak ve işlemek için yazdığım kütüphanenin metni ekrana doğru yazması ama Türkçe karakterleri tanımaması (işlememesi) ile baş göstermişti. Ben de karakterlerin nasıl kodlandığını incelemek için, karakterlerin tamsayı değerlerini ve kendilerini ekrana basan ufak bir C++ programı yazıp derledim…

Programı deneyince sorun daha da karmaşıklaştı. Türkçe karakterlerin tamsayı değerleri hem sıfırdan küçük çıkıyor hem de girdiğiniz karakter ekranda doğru görünmüyor. Peki o zaman, benim kütüphanem dosyayı nasıl ekrana yazabiliyor?

Bunları düşünürken UTF-8 in en büyük özelliği aklıma geldi. UTF-8, sadece gerektikçe iki byte kullanan bir kodlama. Gerekmediği zamanlarda tek byte kodluyor ve bu kodlar da ASCII tablosu ile bire bir uyuşuyor. Peki Linux kodladığı UTF-8 karakterler için acaba iki karakter alanı mı kullanıyor? Bunu da anlamak için girilen stringin boyunu ekrana yazan ufak bir C++ programı yazdım ve düşüncem doğru çıktı. Her Türkçe karakter stringin boyunda bir değil iki karakter uzamaya sebep oluyordu.

Son teorim ise şuydu: “UTF-8 karakterler tamsayı değerleri negatif olan iki karakterin birleşiminden oluşur”. Bu teoriyi test eden ufak bir C++ programı yazdım ve sonuç tam da istediğim gibi çıktı. Artık karakterlerin Türkçe olup olmadıklarını bilebiliyor ve onları ekrana geri yazdırabiliyordum.

Sonuçta biraz uğraşarak da olsa, Linux altında C++ karakterleri okumayı ve yazmayı başarabildim. İnternet bağlantım olmadığı için de bununla ilgili bir kütüphane olup olmadığını bilmiyorum maalesef ama; bulduğum çözüm yeterince pratik görünüyor şimdilik. Eğer sizin de bu konuda bildiğiniz bir şeyler varsa, yorum olarak bırakabilirsiniz.

Artık projeyi geliştirmeye devam edebilirim.

Güncelleme: Yukarıda bahsettiğim ufak programın kaynak kodunu buradan indirebilirsiniz

Öncelikle tatilden hepinize merhaba. İnternet bağlantım olmadığı için (iyi ki de yok) yazılarımı yazıp biriktiriyorum. Bugün tatilin 8. günü ve şimdiden kendimi oldukça dinlenmiş hissediyorum. Burada bol bol uyuyor, yüzüyor, kitap okuyor ve az da olsa bilgisayar ile ilgileniyorum…

Tatilin en güzel yanı, internet bağlantımın olmayışı ve beni kimsenin beni rahatsız etmemesinin yanında uzun zamandır ertelediğim projelerime de sonunda zaman ayırabiliyor olmam. Hiç televizyon seyretmediğim için yemekten sonra ve sabahtan az da olsa kendime biraz vakit yaratıyor ve bu ufak aralıklarda ne zamandır yazmak istediğim T-Storm ile ilgileniyorum.

Uzun zamandır C++ ve program yazmadığım için oldukça paslanmışım açıkçası. Masaüstlerimin birinde eclipse açıkken diğerinden Stroustrup’un C++ kitabının PDF’i eksik olmuyor . Şu anda düşe kalka ilerleme aşamalarındayım. C++ eski bir dil olduğu ve esasen ASCII ile çalışması için yazıldığı için unicode dosyalarla uğraşmakta biraz zorlanıyorum. Elimde bir iki alternatif olmasına rağmen hala kesin bir çözüm bulamadım. Sanırım çözüm hikayesi daha sonraki bir girdiye kalacak.